Go Back   Aleviweb.com - Alevi Alevilik ve Aleviler Forumu > Aleviweb > English

English English Forum

Seçenekler Arama Stil
Alt 09.03.2006, 01:30   #1
Forumla Bütünleşmiş
heterodoks - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)

Üyelik tarihi: 24.02.2006
Bulunduğu yer: Alem-i Cihan
Mesajlar: 4.071
Fikirler Tecrübe Puanı: 92
İtibar Puanı: 692
heterodoks parlak bir geçmişe sahipheterodoks parlak bir geçmişe sahipheterodoks parlak bir geçmişe sahipheterodoks parlak bir geçmişe sahipheterodoks parlak bir geçmişe sahipheterodoks parlak bir geçmişe sahip

Ettiği Teşekkür: 660
683 Mesajına 1.610 Kere Teşekkür Edlidi

Arrow Pir Sultan Abdal

A sixteenth-century mystic poet from Sivas, about whose early life very little is known.
He lived under Süleyman the Magnificent, was involved in a Alevî rising and was hanged.
His poems, immensely popular for centuries among the Alevîs all over the Ottoman Empire,
bear traces of social and political protest and are written in the simple spoken Turkish
of his time.

I asked the yellow crocuses:
`Where do you spend the winter?'
`Dervish, what are you asking us?
We spend the winter underground.'
I asked the yellow crocuses:
`What do you live on underground?'
`Dervish, what are you asking us?
We live on bits of the mighty power.'
I asked the yellow crocuses:
`Why are your faces so pale?'
`Dervish, what are you asking us?
We draw on the fear of God.'
I asked the yellow crocuses:
`Have you father and mother?'
`Dervish, what are you asking us?
The earth's our mother, the rain's our father.'
I asked the yellow crocuses...
Staffs in their little hands,
Scriptures on the tip of their tongues,
The crocuses are one with the dervishes.
Pir Sultan is with the dervish brothers,
Face full of holy light,
With the white-bearded forefathers,
The crocuses are one with the dervishes.

I praise thy hand clever with the pen,
Scribe, write the Shah about my plight.
Thy sweet tongue deserves praises,
Scribe, write the Shah about my plight.
For God's sake scribe, write it like it is,
Night and day for the Shah I prayed,
May this bloody Sivas lie in ruins,
Scribe, write the Shah about my plight.
My swan song is heard all over Sivas,
Pine-covered hills are torn with strife.
Separated from friends - I am distraught,
Scribe, write the Shah about my plight.
The troublemaker runs the place as he pleases,
As deadly pallor settles on our rosy cheeks.
The imposter laughs away carrying his base deeds,
Scribe, write the Shah about plight.
Hey, Hizir Pasha! I'm called Pir Sultan Abdal,
Burning with desire to see my kith and kin again,
See what destiny you've conjured up for me,
Scribe, write the Shah about my plight.
Performance by Baris Manço, 3.3MB AU file.
Performance by Baris Manço, 3.3MB WAV file.

So many are my sufferings, which shall comsume me
The wounds of my heart again are raw.
For my sufferings, where shall I find remedy,
If there be cure only from the hand of the Shah.
All her garments are finer than the rose.
Do not scorn the nightingale; it is unfitting of the rose.
Such longing have I endured, my heart is bruised.
Easily come the fragments of my soul.
My tall and graceful cypress, my plane tree.
A fire strikes my heart; I blaze.
Toward you I pray, I turn always facing you.
My prayer niche is between your two brows.
Love is not fulfilled with glances,
Who flees from love is not a man.
The candle is not put out by the breath of a denier,
Once afire, the light of passion burns.
I am Pir Sultan, so much you have let yourself fall.
Without greeting, you come and you pass by.
Why do you flee this loving affection?
Is this to be the emblem of our way?

A lout has entered the loved one's garden,
A jungle, my lovely one, a jungle.
He tored the rosebud from the stem,
It's withered, my lovely one, it's withered.
I spread my rug in the public square,
I saw the loved one, thanks to the Lord.
Some day black soil shall cover me,
I'll rot, my lovely one, I'll rot.
You read that which you have written,
God has blessed your crescent brows,
Your cousins walk in Paradise,
The houris, my lovely one, the houris.
Whatever your faith shall be my faith,
Though Judgment Day break me tomorrow,
If I may kiss your milky throat,
Come near, my lovely one, come near.
I'm Pir Sultan, I begin from the First,
I take the good, reject tha bad,
A thousand flowers to fill one hive,


[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

  • Zorunlu din dersi kaldırılmalıdır.
  • Alevi yerleşim bölgelerine cami yapılmasına son verilmelidir.
  • Cemevlerimize derhal “ibadet yeri” statüsü verilmelidir.
  • Hacı Bektaş Dergahı ve diğer Alevi büyüklerine ait dergahlar, Turizm Bakanlığından alınarak Türkiye Alevi Bektaşı Federasyonu’nun idaresine verilmelidir.
  • Diyanet İşleri Başkanlığı kaldırılmalıdır. Her inanç grubu demokratik bir şekilde çalışan ve kendi kendini finanse eden inanç kurumları haline getirilmelidir.
  • Alevilik kendi başına bir inanç kurumu olarak kabul edilmeli ve her alanda yasalarca güvence altına alınmalıdır.
  • Nüfus cüzdanlarındaki din hanesi çıkartılmalıdır.
heterodoks Ã?evrimdıÅ?ı   Alıntı ile Cevapla
Alt 27.03.2006, 14:37   #2

Üyelik tarihi: 23.03.2006
Mesajlar: 10
Fikirler Tecrübe Puanı: 46
İtibar Puanı: 10
canan iyi yolda gözüküyor

Ettiği Teşekkür: 0
1 Mesajına 1 Kere Teşekkür Edildi

In the 16th Century, Pir Sultan Abdal emerged as a folk hero who raised his poetic voice against oppression and injustice. Among many generations of Turkish rebel-poets he stands as a towering figure.

He was a powerful member of a Shiite sect opposed to the Ottoman ruling establishment which belonged to the Sunni mainstream. (“Pir” means “sage” and “abdal” a dervish-troubadour, and “Sultan” is a reference, not to a monarch, but to a spiritual leader.) There is virtually no reliable document about his life. Only his poems have survived in the oral tradition – and several legends about him.

Among his students and followers, there was a Hızır who asked his Master for permission to seek his fortune in the Ottoman imperial capital, Istanbul. Pir Sultan Abdal made the following prediction as he gave Hızır his leave:

“I shall give you my permission with my blessings. You will achieve greatness and high status. When you come to a position of power, you will betray me and have me killed.”

Hızır vigorously protested. Assuring Pir Sultan Abdal of his lifelong loyalty, he mounted his horse and galloped toward Istanbul where he would swiftly advance himself to high ranks in the Ottoman military and eventually earn the title of “Pasha”.

In the heartland of Anatolia, surrounded by wild roses and enchanting birds, Pir Sultan Abdal was spreading his message of love, beauty, and justice. His poems were recited in many parts of the Ottoman realms at a time, including the reign of Sultan Süleyman the Magnificent (1520-1566), when Ottoman power was at its zenith.

Pir Sultan Abdal challenged that power:

In Istanbul he must come down:
The sovereign with his empire’s crown.

Legend has it that he became the leader of a popular uprising and urged kindred spirits to join the rebellion:
Come, soul brothers, let’s band together,
Brandish our swords against the Godless,
And restore the poor people’s rights.

In his poems, he asked for the overthrow of the Ottoman dynasty and the killing of the Emperor.

He was equally vehement in lashing out against local officials who suppressed the underprivileged. Some of his strongest denunciations were levelled against religious judges. Some of these judges handed down harsh verdicts to crush Pir Sultan Abdal’s rebellious movement.

Meanwhile, Hızır Pasha had been appointed Governor of the Sivas region. In a gesture of loyalty to his old Master, he invited Pir Sultan Abdal to dinner where sumptuous food was served. But the poet sat at the table and would not touch anything. When Hızır Pasha asked “Why?” he explained: “You are on the wrong path. You have done terrible things to poor defenseless innocent people. Your food is unclean. I will not touch it. Even my dogs will not touch it.” Again, his dogs proved Pir Sultan Abdal right.

Infuriated, Hızır Pasha gave orders to have Pir Sultan Abdal thrown into the Sivas dungeon.

Imprisonment did not silence the poet. He continued to compose poems about his ideas, defying the judges who threatened to “cut off the tongue” of anyone spreading the message of the sect to which Pir Sultan Abdal belonged.

The poet simply refused to yield. He even challenged Hızır Pasha and the reigning Sultan:

Come on. man! There, Hızır Pasha!
Your wheel is bound to snap in two:
You placed your faith in your Sultan:
Some day, though. he will tumble too!
As a final resort, Hızır Pasha made an attempt at reconciliation. He had Pir Sultan Abdal brought before him and asked the poet to recite three poems not devoted to the sect’s ideas and heroes.

And Pir Sultan Abdal recited three poems all of which glorified the sect, its doctrine and its hallowed leaders.

Hızır Pasha, who had planned to release the poet, now condemned him to death.
As his men were busy putting up the gallows, Hızır Pasha issued another order, asking the people of Sivas to be present at the hanging and to stone the poet.

On the eve of the hanging, Pir Sultan Abdal sent word to the people that no one should mourn his death because he was dying for a glorious cause and achieving eternal life.

As the noose was placed around Pir Sultan Abdal’s neck, Hızır Pasha’s armed men forced the onlookers to cast stones at him. Ali Baba, one of the poet’s lifelong supporters, threw a red rose. And the poet recited a short verse ending with the lines...

The stones cast by those strangers don’t touch me;
I am wounded by the rose of my friend.

Legend has it that Pir Sultan Abdal survived the hanging. They left him on the gallows – and some hours later his disciples came and carried him away, alive. When Hızır Pasha finally arrived, he saw an empty noose and no corpse. He interrogated the townspeople. One of them said: “I saw him this morning: he was on his way to Koçhisar.” Another said: “I saw him walking toward Malatya.” Someone else said: “No, he was going to Yenihan.”

Hızır Pasha ordered his men to jump on their horses and find him on one of those roads. By that time, goes the story, Pir Sultan Abdal had crossed the bridge over the Kızılırmak (Red River, ancient Halys). When he saw the men on the other side, he said to the bridge: “Lie low!” And the bridge went down and sank into the river. Hızır Pasha’s men went back empty-handed.

It is said that Pir Sultan Abdal travelled to Khorasan and lived there many, many years. And his poems, so powerful in their defiance of injustice and oppression, have been kept alive by many generations.

Prof. Talat S. Halman
Chairman, Department of Turkish Literature
Bilkent University

althought it has some resemble of reality, this piece does seem to mystify the life and especially the death of Pir Sultan abdal. i would say that the story surrounding his death is a creation of the lay people of the time rather than reality. he had been a man loved dearly by the lay public hence his death would of have been hard for many to accept thus stories about him living could of been easily formed in order to keep their hopes alive. especially when his corpse was not found on the gallows, which could of been easily cut down and taken to be buried by someone who wished not to see him in that way.

canan Ã?evrimdıÅ?ı   Alıntı ile Cevapla
Alt 31.03.2006, 12:26   #3
ahmet - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)

Üyelik tarihi: 31.03.2006
Bulunduğu yer: ankara
Mesajlar: 11
Memleket: ANKARA
Fikirler Tecrübe Puanı: 46
İtibar Puanı: 10
ahmet iyi yolda gözüküyor

Ettiği Teşekkür: 0
0 Mesajına 0 Kere Teşekkür Edlidi

Bugün dünya üzerindeki inançların hemen hepsinden beklenen şey, felsefi ve bilimsel açılımlarını kitlelere çağın gerekleri ve beklentileri içinde sunulabilmesidir. Kısaca inançlar kendilerini yaşama geçiren nedenleri ve kendilerinin insan üzerindeki eğitici, aydınlatıcı , yönlendirici yani felsefi temellerini anlayıp, anlatmak zorunda yani bilim ve felsefe ile her zamankinden daha bağdaşık olmak zorundadırlar.

ahmet Ã?evrimdıÅ?ı   Alıntı ile Cevapla
Alt 31.03.2006, 13:56   #4
Ceyhun - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
Tournaments Won: 1

Üyelik tarihi: 21.02.2006
Bulunduğu yer: Istanbul
Yaş: 36
Mesajlar: 6.751
Memleket: ÇORUM
Fikirler Tecrübe Puanı: 50
İtibar Puanı: 1607
Ceyhun ışıl ışıl bir geleceğe gidiyorCeyhun ışıl ışıl bir geleceğe gidiyorCeyhun ışıl ışıl bir geleceğe gidiyorCeyhun ışıl ışıl bir geleceğe gidiyorCeyhun ışıl ışıl bir geleceğe gidiyorCeyhun ışıl ışıl bir geleceğe gidiyorCeyhun ışıl ışıl bir geleceğe gidiyorCeyhun ışıl ışıl bir geleceğe gidiyorCeyhun ışıl ışıl bir geleceğe gidiyorCeyhun ışıl ışıl bir geleceğe gidiyorCeyhun ışıl ışıl bir geleceğe gidiyor

Ettiği Teşekkür: 2.035
2.262 Mesajına 7.329 Kere Teşekkür Edlidi

ahmet Nickli Üyeden Alıntı
Bugün dünya üzerindeki inançların hemen hepsinden beklenen şey, felsefi ve bilimsel açılımlarını kitlelere çağın gerekleri ve beklentileri içinde sunulabilmesidir. Kısaca inançlar kendilerini yaşama geçiren nedenleri ve kendilerinin insan üzerindeki eğitici, aydınlatıcı , yönlendirici yani felsefi temellerini anlayıp, anlatmak zorunda yani bilim ve felsefe ile her zamankinden daha bağdaşık olmak zorundadırlar.
Hello. This section is for English using. Please choice other sections for Turkish. Thanks.

(Merhaba. Bu bölüm Ingilizce kullanım içindir. Lütfen Türkçe için diğer bölümleri tercih ediniz. Teşekkürler.)


Suya düşen bir karanfilse yüreğin
bırak kendini ırmağın türküsüne gülüm
vursun seni o taştan bu taşa
o çağlayandan bu çağlayana...
Ceyhun Ã?evrimdıÅ?ı   Alıntı ile Cevapla
Alt 13.08.2008, 21:25   #5
Tournaments Won: 2

Mesajlar: n/a
Kalp İsa Ölüp Dirileceğini Üçüncü Kez Bildiriyor

İsa Vali Pilatus'un Önünde
9-10 Böylece Peygamber Yeremya aracılığıyla bildirilen şu söz yerine gelmiş oldu: ‹‹İsrailoğulları'ndan kimilerinin O'na biçtikleri değerin karşılığı olan Otuz gümüşü aldılar; Rab'bin bana buyurduğu gibi, Çömlekçi Tarlası'nı satın almak için harcadılar.›› 11 İsa valinin önüne çıkarıldı. Vali O'na, ‹‹Sen Yahudiler'in Kralı mısın?›› diye sordu. İsa, ‹‹Söylediğin gibidir›› dedi. 12 Başkâhinlerle ileri gelenler O'nu suçlayınca hiç karşılık vermedi. 13 Pilatus O'na, ‹‹Senin aleyhinde yaptıkları bunca tanıklığı duymuyor musun?›› dedi. 14 İsa tek konuda bile ona yanıt vermedi. Vali buna çok şaştı. 15 Her Fısıh Bayramı'nda vali, halkın istediği bir tutukluyu salıvermeyi adet edinmişti. 16 O günlerde Barabba adında ünlü bir tutuklu vardı. 17 Halk bir araya toplandığında, Pilatus onlara, ‹‹Sizin için kimi salıvermemi istersiniz, Barabba'yı mı, Mesih denen İsa'yı mı?›› diye sordu. 18 İsa'yı kıskançlıktan ötürü kendisine teslim ettiklerini biliyordu. 19 Pilatus yargı kürsüsünde otururken karısı ona, ‹‹O doğru adama dokunma. Dün gece rüyamda O'nun yüzünden çok sıkıntı çektim›› diye haber gönderdi. 20 Başkâhinler ve ileri gelenler ise, Barabba'nın salıverilmesini ve İsa'nın öldürülmesini istesinler diye halkı kışkırttılar. 21 Vali onlara şunu sordu: ‹‹Sizin için hangisini salıvermemi istersiniz?›› ‹‹Barabba'yı›› dediler. 22 Pilatus, ‹‹Öyleyse Mesih denen İsa'yı ne yapayım?›› diye sordu. Hep bir ağızdan, ‹‹Çarmıha gerilsin!›› dediler. 23 Pilatus, ‹‹O ne kötülük yaptı ki?›› diye sordu. Onlar ise daha yüksek sesle, ‹‹Çarmıha gerilsin!›› diye bağrışıp durdular. 24 Pilatus, elinden bir şey gelmediğini, tersine, bir kargaşalığın başladığını görünce su aldı, kalabalığın önünde ellerini yıkayıp şöyle dedi: ‹‹Bu adamın kanından ben sorumlu değilim. Bu işe siz bakın!›› 25 Bütün halk şu karşılığı verdi: ‹‹O'nun kanının sorumluluğu bizim ve çocuklarımızın üzerinde olsun!›› Askerlerin İsa'yı Aşağılaması
26 Bunun üzerine Pilatus onlar için Barabba'yı salıverdi. İsa'yı ise kamçılattıktan sonra çarmıha gerilmek üzere askerlere teslim etti. 27 Sonra valinin askerleri İsa'yı vali konağına götürüp bütün taburu başına topladılar. 28 O'nu soyup üzerine kırmızı bir kaftan geçirdiler. 29 Dikenlerden bir taç örüp başına koydular, sağ eline de bir kamış tutturdular. Önünde diz çöküp, ‹‹Selam, ey Yahudiler'in Kralı!›› diyerek O'nunla alay ettiler. 30 Üzerine tükürdüler, kamışı alıp başına vurdular. İsa Çarmıha Geriliyor
31 O'nunla böyle alay ettikten sonra kaftanı üzerinden çıkarıp kendi giysilerini giydirdiler ve çarmıha germeye götürdüler. 32 Dışarı çıktıklarında Simun adında Kireneli bir adama rastladılar. İsa'nın çarmıhını ona zorla taşıttılar. 33-34 Golgota, yani Kafatası denilen yere vardıklarında içmesi için İsa'ya ödle karışık şarap verdiler. İsa bunu tadınca içmek istemedi. 35 Askerler O'nu çarmıha gerdikten sonra kura çekerek giysilerini aralarında paylaştılar. 36 Sonra oturup yanında nöbet tuttular. 37 Başının üzerine, 38 İsa'yla birlikte, biri sağında öbürü solunda olmak üzere iki haydut da çarmıha gerildi. 39-40 Oradan geçenler başlarını sallayıp İsa'ya sövüyor, ‹‹Hani sen tapınağı yıkıp üç günde yeniden kuracaktın? Haydi, kurtar kendini! Tanrı'nın Oğlu'ysan çarmıhtan in!›› diyorlardı. 41-42 Başkâhinler, din bilginleri ve ileri gelenler de aynı şekilde O'nunla alay ederek, ‹‹Başkalarını kurtardı, kendini kurtaramıyor›› diyorlardı. ‹‹İsrail'in Kralı imiş! Şimdi çarmıhtan aşağı insin de O'na iman edelim. 43 Tanrı'ya güveniyordu; Tanrı O'nu seviyorsa, kurtarsın bakalım! Çünkü, ‹Ben Tanrı'nın Oğlu'yum› demişti.››
İsa'nın Ölümü
44 İsa'yla birlikte çarmıha gerilen haydutlar da O'na aynı şekilde hakaret ettiler. 45 Öğleyin on ikiden üçe kadar bütün ülkenin üzerine karanlık çöktü. 46 Saat üçe doğru İsa yüksek sesle, ‹‹Eli, Eli, lema şevaktani?›› yani, ‹‹Tanrım, Tanrım, beni neden terk ettin?›› diye bağırdı. 47 Orada duranlardan bazıları bunu işitince, ‹‹Bu adam İlyas'ı çağırıyor›› dediler. 48 İçlerinden biri hemen koşup bir sünger getirdi, ekşi şaraba batırıp bir kamışın ucuna takarak İsa'ya içirdi. 49 Öbürleri ise, ‹‹Dur bakalım, İlyas gelip O'nu kurtaracak mı?›› dediler. 50 İsa, yüksek sesle bir kez daha bağırdı ve ruhunu teslim etti. 51 O anda tapınaktaki perde yukarıdan aşağıya yırtılarak ikiye bölündü. Yer sarsıldı, kayalar yarıldı. 52 Mezarlar açıldı, ölmüş olan birçok kutsal kişinin cesetleri dirildi. 53 Bunlar mezarlarından çıkıp İsa'nın dirilişinden sonra kutsal kente girdiler ve birçok kimseye göründüler. 54 İsa'yı bekleyen yüzbaşı ve beraberindeki askerler, depremi ve öbür olayları görünce dehşete kapıldılar, ‹‹Bu gerçekten Tanrı'nın Oğlu'ydu!›› dediler. 55 Orada, olup bitenleri uzaktan izleyen birçok kadın vardı. Bunlar, Celile'den İsa'nın ardından gelip O'na hizmet etmişlerdi.
Şabat Günü'nü izleyen haftanın ilk günü, tan yeri ağarırken, Mecdelli Meryem ile öbür Meryem mezarı görmeye gittiler. 2 Ansızın büyük bir deprem oldu. Rab'bin bir meleği gökten indi ve mezara gidip taşı bir yana yuvarlayarak üzerine oturdu. 3 Görünüşü şimşek gibi, giysileri ise kar gibi bembeyazdı. 4 Nöbetçiler korkudan titremeye başladılar, sonra ölü gibi yere yıkıldılar. 5 Melek kadınlara şöyle seslendi: ‹‹Korkmayın! Çarmıha gerilen İsa'yı aradığınızı biliyorum. 6 O burada yok; söylemiş olduğu gibi dirildi. Gelin, O'nun yattığı yeri görün. 7 Çabuk gidin, öğrencilerine şöyle deyin: ‹İsa ölümden dirildi. Sizden önce Celile'ye gidiyor, kendisini orada göreceksiniz.› İşte ben size söylemiş bulunuyorum.›› 8 Kadınlar korku ve büyük sevinç içinde hemen mezardan uzaklaştılar; koşarak İsa'nın öğrencilerine haber vermeye gittiler. 9 İsa ansızın karşılarına çıktı, ‹‹Selam!›› dedi. Yaklaşıp İsa'nın ayaklarına sarılarak O'na tapındılar.

  Alıntı ile Cevapla


Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)
Seçenekler Arama

Konu Acma Yetkiniz Var
Mesaj Yazma Yetkiniz Var
Eklenti Yükleme Yetkiniz Yok
Mesajınızı Değiştirme Yetkiniz Yok

BB code is Açık
Smileler Açık
[IMG] Kodları Açık
HTML-Kodu Kapalı
Hizli Erisim

Tüm Zamanlar GMT +3 Olarak Ayarlanmış. Şuanki Zaman: 13:36.

Powered by vBulletin® Version 3.7.4
Copyright ©2000 - 2018, Jelsoft Enterprises Ltd.
Yazılan yazılar ve yayınlanan resimlerin tüm hakları yazan kişiye aittir. Site hakları Aleviweb.com adına saklıdır.